Shloka 7
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
स समीपगतो भूत्वा धृतराष्ट्रं जनेश्वरम्,क्रोधेन महता5<विष्टो धर्मात्मा वै प्रतापवान् | वैशम्पायनजी कहते हैं--राजन! ब्राह्मणत्वकी प्राप्ति करानेवाले उस तीर्थसे प्रस्थित होकर यदुनन्दन बलरामजी “अवाकीर्ण' तीर्थमें गये, जहाँ आश्रममें रहते हुए महातपस्वी धर्मात्मा एवं प्रतापी दलभपुत्र बकने महान् क्रोधमें भरकर घोर तपस्याद्वारा अपने शरीरको सुखाते हुए विचित्रवीर्यकुमार राजा धृतराष्ट्रके राष्ट्रका होम कर दिया था
sa samīpagato bhūtvā dhṛtarāṣṭraṃ janeśvaram, krodhena mahatāviṣṭo dharmātmā vai pratāpavān |
Vaiśampāyana sprach: Als er sich König Dhṛtarāṣṭra, dem Herrn der Menschen, genähert hatte, trat jener Rechtschaffene und Mächtige—von gewaltigem Zorn überwältigt—vor ihn. Der Vers macht deutlich, dass selbst ein dharmischer, disziplinierter Mensch, wenn er gereizt wird, zu entschlossenem, hartem Handeln getrieben werden kann, und so eine moralische Spannung zwischen gerechter Selbstbeherrschung und zornigem Entschluss entsteht.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds a classic Mahābhārata tension: dharma is not merely calmness or restraint; even a dharmic person may be seized by anger, and the ethical question becomes how that anger is directed—toward justice and truth or toward destructive excess.
Vaiśampāyana narrates that a righteous, powerful figure approaches King Dhṛtarāṣṭra at close range, described as being overtaken by great anger—signaling an impending confrontation, rebuke, or decisive speech/action involving the king.