Shloka 266
Adhyāya 14: Śalya’s Missile-Pressure and the Pāṇḍava Convergence (शल्यस्य शरवर्षम्)
वासुदेवं च दशभिद्रौणिरविव्याध भारत । भरतनन्दन! तब अअश्वत्थामाने अत्यन्त तेज किये हुए सुवर्णमय पंखवाले बारह बाणोंसे अर्जुनको और दस सायकोंसे श्रीकृष्णको भी घायल कर दिया
sañjaya uvāca | vāsudevaṃ ca daśabhir drauṇir avivyādha bhārata | bharatanandana! tadā aśvatthāmā atyanta-tejaḥ-kṛtān suvarṇa-maya-pakṣavān dvādaśa-bāṇaiḥ arjunaṃ daśa-sāyakaiś ca śrīkṛṣṇaṃ api vyathayām āsa |
Sañjaya sprach: O Bharata, Droṇas Sohn (Aśvatthāmā) durchbohrte Vāsudeva (Kṛṣṇa) mit zehn Pfeilen. Dann, o Freude der Bhāratas, verwundete Aśvatthāmā—nachdem er seine Geschosse überaus mächtig gemacht und mit goldenen Flügeln versehen hatte—Arjuna mit zwölf Pfeilen und traf auch Śrī Kṛṣṇa mit zehn Schäften. Die Szene betont die düstere Unparteilichkeit der Schlacht: Selbst der Wagenlenker, der durch Rat den Dharma weist, wird von der Wut der Waffen nicht verschont, und die Kriegskunst zeigt sich ohne Rücksicht auf die Heiligkeit der Personen.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh moral atmosphere of war: martial skill and wrath can lead even revered figures to be treated as ordinary targets. It invites reflection on kṣatriya-dharma—courage and combat duty—while also hinting at the ethical tension between prowess and restraint.
Sanjaya reports that Aśvatthāmā, fighting fiercely, shoots powerful, golden-fletched arrows—wounding Arjuna with twelve arrows and also striking Kṛṣṇa (as Arjuna’s charioteer) with ten arrows.