Shloka 22
अश्वत्थाम-शापः, परिक्षिद्भविष्यत्, मणि-न्यासः
Aśvatthāman’s Curse, Parikṣit’s Future, and the Mani’s Restitution
द्रोणपुत्रस्य सहजं मणिमादाय सत्वरा: । द्रौपदीमभ्यधावन्त प्रायोपेतां मनस्विनीम्,इधर जिनके शत्रु मारे गये थे, वे पाण्डव भी भगवान् श्रीकृष्ण, श्रीकृष्णद्वैपायन व्यास तथा महामुनि नारदजीको आगे करके द्रोणपुत्रके साथ ही उत्पन्न हुई मणि लिये आमरण अनशनका निश्चय किये बैठी हुई मनस्विनी द्रौपदीके पास पहुँचनेके लिये शीघ्रतापूर्वक चले
droṇaputrasya sahajaṁ maṇim ādāya satvarāḥ | draupadīm abhyadhāvanta prāyopetāṁ manasvinīm ||
Eilig nahmen sie den Edelstein an sich, der zusammen mit Droṇas Sohn (Aśvatthāman) geboren war, und hasteten zu der hochgesinnten Draupadī, die sich zum prāya—zum Fasten bis zum Tod—entschlossen hatte. Der Vers betont die gespannte moralische Nachwirkung der Gräuel: Die Gemeinschaft bewegt sich rasch mit dem Zeichen des Täters, um Draupadīs Schmerz, ihr Gelübde und die Forderungen der Gerechtigkeit zu beantworten—doch gezügelt durch Selbstbeherrschung.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical urgency that follows violence: symbols of wrongdoing (the seized jewel) are brought before the aggrieved party, suggesting that justice must respond swiftly, yet within dharma—acknowledging grief, vows, and the need for restraint rather than uncontrolled vengeance.
After taking Aśvatthāman’s inborn jewel, the group hastens to Draupadī, who has undertaken a fast unto death (prāya). They are moving quickly to confront the crisis created by the night massacre and to address Draupadī’s resolve and demand for accountability.