Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
सुधन्वाने कहा--दैत्यराज! तुम पुत्रस्नेहकी परवा न करके जो धर्मपर डटे रह गये, इससे प्रसन्न होकर मैं तुम्हारे पुत्रको यह आज्ञा देता हूँ कि यह सौ वर्षोतक जीवित रहे ।।
vidura uvāca—evaṁ vai paramaṁ dharmaṁ śrutvā sarve sabhāsadaḥ | yathāpraśnaṁ tu kṛṣṇāyā manyadhvaṁ tatra ki param ||
Sudhanvā sprach: „O König der Daitya! Weil du die aus Sohnliebe geborene Anhänglichkeit nicht gelten ließest und standhaft im Dharma verharrtest, bin ich erfreut und gebiete, dass dein Sohn bis zur Vollendung von hundert Jahren lebe.“ Vidura sprach: „Ihr Mitglieder der Versammlung! Nachdem ihr dieses höchste Prinzip des Dharma vernommen habt, legt nun—genau gemäß der Frage Kṛṣṇās (Draupadī)—euer Urteil in dieser Sache dar. Welche höhere Pflicht bleibt, als recht zu antworten, wenn der Dharma selbst auf die Probe gestellt wird?“
विदुर उवाच
When dharma is under dispute, silence becomes complicity; those with authority and learning must give a clear, reasoned judgment aligned with justice, not with fear or favoritism.
In the Kuru court, after hearing a statement framed as ‘supreme dharma,’ Vidura urges the assembled elders and courtiers to answer Draupadī’s pointed question and declare their verdict on her case.