Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
वैशम्पायन उवाच विदुरस्य वच: श्रुत्वा नोचु: किंचन पार्थिवा: । कर्णो दुःशासन त्वाह कृष्णां दासीं गृहान्ू नय
vaiśampāyana uvāca | vidurasya vacaḥ śrutvā nocuḥ kiñcana pārthivāḥ | karṇo duḥśāsanaṃ tv āha kṛṣṇāṃ dāsīṃ gṛhān naya |
Vaiśampāyana sprach: „O Janamejaya! Obwohl sie Viduras Worte gehört hatten, sagten die Könige nichts. Da sprach Karṇa zu Duḥśāsana: ‚Führe Kṛṣṇā—die man nun eine Sklavin nennt—in die inneren Gemächer.‘“
वैशम्पायन उवाच
When righteous counsel is heard but not acted upon, silence itself becomes a moral failure. The verse highlights how a court’s refusal to speak against wrongdoing enables further injustice, turning authority into an instrument of humiliation.
After Vidura speaks (urging a dharmic response), the assembled kings remain silent. Karṇa then instructs Duḥśāsana to take Draupadī (Kṛṣṇā), derogatorily labeled a slave-girl, into the inner quarters—escalating the outrage in the Kuru assembly.