Shloka 13
ते तुतं पुरुषव्याप्र॑ व्याप्रा इव महारथा: । अभ्यद्रवन्त संग्रामे त्यक्त्वा प्राणकृतं भयम्,वे महारथी संग्राममें प्राणोंका भय छोड़कर बाघके समान पुरुषसिंह अर्जुनकी ओर दौड़े
te tu taṁ puruṣavyāghraṁ vyāghrā iva mahārathāḥ | abhyadravanta saṅgrāme tyaktvā prāṇakṛtaṁ bhayam ||
Sañjaya sprach: Da stürmten jene großen Wagenkrieger, wie Tiger, in der Schlacht auf jenen Tiger unter den Menschen zu—Arjuna. Die Furcht, die am Leben selbst haftet, von sich werfend, drangen sie auf ihn ein: ein Bild kriegerischer Entschlossenheit, in dem der Selbsterhaltungstrieb bewusst dem erwählten Pflichtweg des Kriegers und der Not des Augenblicks untergeordnet wird.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a warrior-ethic of resolute action: fear rooted in attachment to one’s own life is consciously set aside in order to pursue one’s chosen duty in battle. It frames courage not as absence of danger, but as mastery over the instinct to cling to life when dharma (role-duty) demands action.
Sañjaya describes elite chariot-warriors rushing at Arjuna in the thick of combat. Arjuna is praised with the epithet “puruṣavyāghra” (tiger among men), while the attackers are compared to tigers, emphasizing the ferocity and intensity of the clash.