Shloka 12
तेषामापततां पार्थमाराव: सुमहानभूत् । सागरस्येव क्षुब्धस्य यथा स्यात् सलिलस्वन:,पार्थपर आक्रमण करते हुए उन सैनिकोंका महान् कोलाहल विकश्षुब्ध समुद्रके झलकी गम्भीर ध्वनिके समान सब ओर गूँज उठा
teṣām āpatatāṃ pārtham ārāvaḥ sumahān abhūt | sāgarasyeva kṣubdhasya yathā syāt salilasvanaḥ ||
Sañjaya sprach: Als jene Krieger heranstürmten, um Pārtha (Arjuna) anzugreifen, erhob sich ringsum ein gewaltiges Tosen — tief und widerhallend, wie das Donnern der Wasser, wenn der Ozean heftig aufgewühlt wird. Der Vers betont die überwältigende Wucht des Krieges: Kollektive Aggression schwillt zu einer Macht an, die das Urteilsvermögen ertränken kann und Standhaftigkeit wie Dharma im Chaos erprobt.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how mass hostility and violence amplify into an overpowering force, symbolized by the churned ocean’s roar. Ethically, it points to the need for inner steadiness and discernment when external noise, fear, and collective aggression threaten to overwhelm one’s dharma.
As the opposing soldiers charge to attack Arjuna, their collective battle-cry and commotion rise into a vast, echoing roar, compared to the deep, rolling sound of a storm-tossed ocean.