Shloka 5
Pāṇḍya-vadha-anantaram Arjunasya Pravṛttiḥ
Arjuna’s Response and the Renewed Battle
ततोडर्जुन: सर्वतोधारमस्त्र- मवासृजद् वासुदेवेडभिभूते । द्रौणायनिं चाभ्यहनत् पृषत्कै- वैज़ाग्निवैवस्वतदण्डकल्यै:,भगवान् श्रीकृष्णके घायल होनेपर अर्जुनने एक ऐसे अस्त्रका प्रयोग किया, जिसकी धार सब ओर थी। उन्होंने वज्भ, अग्नि और यमदण्डके समान अमोघ, दाहक और प्राणहारी बाणोंद्वारा द्रोणकुमार अश्वत्थामाको घायल कर दिया
tato 'rjunaḥ sarvato-dhāram astram avāsṛjad vāsudeve 'bhibhūte | drauṇāyaniṁ cābhyahanat pṛṣatkaiḥ vajrāgni-vaivasvata-daṇḍa-kalyaiḥ ||
Sañjaya sprach: Als Vāsudeva (Kṛṣṇa) getroffen worden war, ließ Arjuna eine Waffe los, deren schneidende Kraft sich nach allen Seiten ausbreitete. Mit unfehlbaren, sengenden, lebensraubenden Pfeilen—wie der Donnerkeil, wie Feuer, wie Yamas Stab—verwundete er Drauṇāyani (Aśvatthāman) und erwiderte die Verletzung seines Wagenlenkers mit schneller, furchtbarer Kampfentschlossenheit.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the warrior ethic of protecting one’s ally and responding decisively to aggression, while also showing how devotion and loyalty (Arjuna toward Kṛṣṇa as charioteer and guide) can intensify resolve in battle. It implicitly raises the ethical tension between righteous protection and the danger of wrath escalating violence.
After Kṛṣṇa (Vāsudeva) is struck, Arjuna retaliates by releasing a powerful, all-direction weapon and then strikes Drona’s son Aśvatthāmā with deadly, burning arrows likened to Indra’s thunderbolt, fire, and Yama’s punitive staff.