Shloka 6
Pāṇḍya-vadha-anantaram Arjunasya Pravṛttiḥ
Arjuna’s Response and the Renewed Battle
स केशवं चार्जुनं चातितेजा विव्याध मर्मस्वतिरौद्रकर्मा बाणै: सुयुक्तैरतितीव्रवेगै- यैराहतो मृत्युरपि व्यथेत,फिर अत्यन्त भयंकर कर्म करनेवाले महातेजस्वी अश्वत्थामाने भी अच्छी तरह छोड़े हुए अत्यन्त तीव्र वेगवाले बाणोंद्वारा श्रीकृष्ण और अर्जुनके मर्मस्थानोंमें आघात किया। वे बाण ऐसे थे जिनकी चोट खाकर मौतको भी व्यथा हो सकती थी
sa keśavaṃ cārjunaṃ cātitejā vivyādha marma-sv atiraudra-karmā | bāṇaiḥ suyuktair atitīvra-vegair yair āhato mṛtyur api vyatheta ||
Sañjaya sprach: Der überaus strahlende Aśvatthāman—dessen Taten grausig und wild waren—traf Keśava (Kṛṣṇa) und Arjuna an ihren Lebenspunkten mit wohlgezielten Pfeilen von höchster Geschwindigkeit. Die Schläge waren so furchtbar, dass selbst der Tod, träfe ihn solch ein Treffer, vor Schmerz erzittern würde.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how war can escalate into extreme ferocity where even the idea of ‘Death’ is poetically said to suffer—highlighting the ethical peril of unrestrained violence. At the same time, by placing Kṛṣṇa and Arjuna at the center, it hints that mere force is not the final arbiter; destiny, divine protection, and dharma shape outcomes beyond raw martial power.
Sañjaya reports that Aśvatthāmā, blazing with martial energy, shoots exceptionally swift and well-aimed arrows that strike Kṛṣṇa (Keśava) and Arjuna in vital spots. The description is hyperbolic to convey the terrifying intensity of the assault and the danger faced by the Pāṇḍava side.