Shloka 90
तेषां तद् वचन श्रुत्वा ब्रह्मा ब्रह्म॒विदां वर: । ध्यात्वा स शम्भुं भगवान् बालं चामिततेजसम्,उनकी यह बात सुनकर ब्रह्मवेत्ताओंमें श्रेष्ठ भगवान् ब्रह्माने ध्यान करके अमिततेजस्वी बालरूपधारी शंकरको पहचान लिया
teṣāṁ tad vacanaṁ śrutvā brahmā brahmavidāṁ varaḥ | dhyātvā sa śambhuṁ bhagavān bālaṁ cāmitatejasam ||
Als Brahmā—der Vortrefflichste unter den Kennern des Brahman—ihre Worte vernahm, trat er in tiefe Betrachtung ein. Durch Meditation erkannte er Śambhu (Śiva), den erhabenen Herrn, der die Gestalt eines Kindes angenommen hatte und in unermesslichem Glanz erstrahlte.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse highlights discernment through inner contemplation: even a supreme figure like Brahmā relies on dhyāna (meditative insight) to recognize the divine reality (Śiva) beyond outward appearance. Ethically, it suggests pausing, reflecting, and seeking clarity before judging events or persons.
After hearing what others have said, Brahmā reflects deeply and, through meditation, identifies that the radiant child-form present is actually Śambhu (Śiva). The narrative moment marks a recognition of divine presence concealed in an unexpected form.