Shloka 276
इहलोके सुखं प्राप्य ते यान्ति परमां गतिम् | जो भक्त मनुष्य सदा अनन्यभावसे वरदायक देवता कल्याणस्वरूप, सर्वेश्वर उमानाथ भगवान् रुद्रकी उपासना करते हैं, वे भी इहलोकमें सुख पाकर अन्तमें परमगतिको प्राप्त होते हैं
iha-loke sukhaṁ prāpya te yānti paramāṁ gatim | ye bhaktā manuṣyāḥ sadā ananya-bhāvena varadāyaka-devatāṁ kalyāṇa-svarūpaṁ sarveśvaram umānāthaṁ bhagavantaṁ rudram upāsate, te’pi iha-loke sukhaṁ pātvā ante paramāṁ gatiṁ prāpnuvanti |
Vyāsa sprach: Wer in dieser Welt Glück erlangt, schreitet zum höchsten Zustand fort. Fromme Menschen, die mit ungeteilter Hingabe die gnadenverleihende Gottheit verehren—Rudra, den Heilvollen, den Herrn über alles, Umānātha—genießen hier Wohlergehen und erreichen am Ende das höchste Ziel. Die Lehre betont, dass standhafte, ausschließliche Bhakti zum höchsten Herrn sowohl weltliches Wohl als auch endgültige Befreiung gewährt.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Exclusive, unwavering devotion (ananya-bhāva) to Rudra/Śiva—described as the auspicious, boon-giving Lord of all—brings both well-being in this life and the highest spiritual attainment at life’s end.
In Vyāsa’s discourse within the Drona Parva, the text offers a devotional assurance (phalaśruti): it praises worship of Rudra (Umānātha) and states the fruits of such worship—worldly happiness followed by the supreme goal.