Shloka 125
ऋषयश्नैव देवाश्ष गन्धर्वाप्सरसस्तथा । लिज्भमस्यार्चयन्ति सम तच्चाप्यूर्ध्व समास्थितम्,ऋषि, देवता, गन्धर्व और अप्सराएँ इनके ऊर्ध्वलोकस्थित लिंगविग्रह (प्रतीक)-की पूजा करती हैं
ṛṣayaś caiva devāś ca gandharvāpsarasas tathā | liṅgam asyārcayanti sama tac cāpy ūrdhvaṃ samāsthitam ||
Vyāsa sprach: Weise, Götter, Gandharvas und Apsaras — sie alle verehren diesen heiligen Liṅga, ein Sinnbild, das in den höheren Welten aufgerichtet ist. Die Stelle zeichnet Hingabe als universale Handlung, die die menschliche Gesellschaft übersteigt, und zeigt, dass die Ehrfurcht vor dem Göttlichen selbst von erhabenen Wesen getragen wird.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the universality of devotion: even the highest classes of beings—sages and celestial communities—honor the divine emblem. It suggests that reverence for the sacred is aligned with cosmic dharma and is not limited to any single realm or group.
Vyāsa describes a liṅga established in the higher worlds and states that ṛṣis, devas, Gandharvas, and Apsarases worship it equally. The narration highlights the sanctity and supra-worldly status of the object of worship.