Shloka 116
तस्य देवस्य यद् वक्त्रं समुद्रे तदधिषछ्ठितम् । वडवामुखेति विख्यातं पिबत् तोयमयं हवि:,उन महादेवजीका जो मुख है, वह समुद्रमें स्थित है। वह “वडवामुख” नामसे विख्यात होकर जलमय हविष्यका पान करता है
tasya devasya yad vaktraṃ samudre tad adhiṣṭhitam | vaḍavāmukheti vikhyātaṃ pibat toyamayaṃ haviḥ ||
Vyāsa sprach: Jener Mund des Gottes—im Ozean gegründet—ist als „Vaḍavāmukha“ bekannt. Unablässig trinkt er ein Opfer (havis), das aus Wasser besteht. Das Bild deutet auf eine kosmische, gezügelte Kraft: Selbst was wie endloses Verschlingen erscheint, ist als Opferhandlung gefasst und zeigt, dass zerstörerisches Vermögen in einer dharmischen Ordnung gebunden bleibt, statt maßlos entfesselt zu werden.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Immense power is not inherently chaotic; when placed within dharmic order it becomes ‘yajña-like’—regulated, purposeful, and contained. The verse frames even consuming fire as an oblation-taking principle rather than mere destruction.
Vyāsa describes a divine, ocean-situated ‘mouth’ known as Vaḍavāmukha, which drinks water as if it were sacrificial offering—an allusion to the mythic submarine fire that consumes the sea’s waters while remaining contained within the cosmic arrangement.