Shloka 4
ततो रथाश्चांश्व मनुष्ययाना- न्युत्सृज्य सर्वे कुरुपाण्डुयो धा: । दिवाकरस्याभिमुखं जपन्त: संध्यागता: प्राज्जलयो बभूवु:,तब समस्त कौरव-पाण्डव-सैनिक रथ, घोड़े तथा पालकी आदि सवारियोंको छोड़कर संध्या-वन्दनमें तत्पर हो सूर्यके सम्मुख हाथ जोड़कर वेदमन्त्रका जप करते हुए खड़े हो गये
tato rathāś cāśva-manuṣya-yānāny utsṛjya sarve kuru-pāṇḍavāḥ | divākarasyābhimukhaṃ japantaḥ sandhyāgatāḥ prāñjalayo babhūvuḥ ||
Sañjaya sprach: Da legten alle Kurus und Pāṇḍavas ihre Wagen und sonstigen, von Pferden gezogenen oder von Menschen getragenen Fahrzeuge beiseite und wandten sich dem Sandhyā-Ritus zu. Der Sonne zugewandt standen sie mit gefalteten Händen und rezitierten vedische Mantras—für einen Augenblick die Gewalt des Krieges dem heiligen Pflichtgebot unterordnend.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid extreme conflict, the text highlights adherence to dharma through daily sacred obligations (sandhyā rites, mantra-japa). The warriors’ pause suggests that reverence for cosmic order and discipline is not meant to be abandoned even in war.
At the arrival of evening (sandhyā), both armies—Kurus and Pāṇḍavas—temporarily set aside their vehicles and stand facing the Sun with joined palms, reciting Vedic mantras as part of the twilight worship before resuming the course of battle.