Shloka 40
शिनिप्रवर! कर्णने वैसा ही करनेकी उनके सामने प्रतिज्ञा भी की थी। कर्णके हृदयमें नित्य-निरन्तर गाण्डीवधारी अर्जुनके वधका संकल्प उठता रहता था ।। अहमेव तु राधेयं मोहयामि युधां वर । ततो नावासृजच्छक्ति पाण्डवे श्वेतवाहने,योद्धाओंमें श्रेष्ठ सात्यके! परंतु मैं ही राधापुत्र कर्णको मोहित किये रहता था; इसीलिये ब्ैतवाहन अर्जुनपर उसने वह शक्ति नहीं छोड़ी
śrīvāyudeva uvāca | śinipravara! karṇena vai sā hi karṇikā teṣāṃ samakṣaṃ pratijñāpi kṛtā āsīt | karṇasya hṛdaye nitya-nirantaraṃ gāṇḍīvadhāriṇaḥ arjunasya vadhasaṅkalpaḥ uttiṣṭhati sma || aham eva tu rādheyaṃ mohayāmi yudhāṃ vara | tato na avāsṛjac chaktiṃ pāṇḍave śvetavāhane ||
Vāyu sprach: „O Vornehmster unter den Śinis! Karṇa hatte in der Tat genau dieses Gelübde offen vor ihnen abgelegt. In Karṇas Herzen stieg der Entschluss, Arjuna, den Träger des Gāṇḍīva, zu töten, immer wieder unaufhörlich empor. Doch ich war es, der Rādheya (Karṇa) in Verblendung hielt, o bester der Krieger; darum schleuderte er jenen göttlichen Speer nicht gegen Arjuna, den Pāṇḍava mit den weißen Rossen.“
श्रीवायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even firm human vows and martial resolve can be redirected by higher forces; ‘moha’ (delusion) functions as a moral and cosmic mechanism that restrains catastrophic choices, showing that outcomes in the epic arise from both personal intention and supra-human intervention.
Vāyu addresses Sātyaki and explains that although Karṇa repeatedly intended to kill Arjuna and had vowed so publicly, Vāyu himself clouded Karṇa’s judgment, and thus Karṇa did not cast his powerful spear at Arjuna (the white-horsed Pāṇḍava).