Shloka 37
ऋते महारथात् कर्ण कुन्तीपुत्राद् धनंजयात् । भगवान् श्रीकृष्ण बोले--सात्यके! दुःशासन, कर्ण, शकुनि और जयद्रथ--ये दुर्योधनको आगे रखकर सदा गुप्त मन्त्रणा करते और कर्णको यह सलाह देते थे कि 'रणभूमिमें अनन्त पराक्रम प्रकट करनेवाले, विजयी वीरोंमें श्रेष्ठ महाधनुर्धर कर्ण! तुम कुन्तीपुत्र महारथी अर्जुनको छोड़कर दूसरे किसीपर इस शक्तिको न छोड़ना ।। ३५-३६ ६ || स हि तेषामतियशा देवानामिव वासव:
ṛte mahārathāt karṇa kuntīputrād dhanañjayāt | sa hi teṣām atiyaśā devānām iva vāsavaḥ ||
Vāyu sprach: „Außer Karṇa, dem großen Wagenkämpfer, und Dhanañjaya (Arjuna), dem Sohn der Kuntī, gibt es keinen Vergleichbaren. Denn unter ihnen ragt sein Ruhm hervor wie Vāsava (Indra) unter den Göttern.“
श्रीवायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even in a morally fraught war, the text preserves a standard of excellence: genuine prowess and renown are acknowledged irrespective of faction. This recognition heightens the ethical tragedy—greatness exists on both sides, yet is drawn into destructive counsel and conflict.
Vāyu is describing the exceptional status of the foremost warriors, singling out Karṇa and Arjuna as uniquely eminent, and likening the preeminent figure’s fame to Indra’s among the gods—an epic way of marking unmatched martial stature.