Shloka 46
चक्र दिव्यं सहस्रारमगृह्नाद् व्यथितो भृशम् | सूतपुत्रके द्वारा मर्मस्थानोंमें विदीर्ण होकर अत्यन्त व्यथित हुए घटोत्कचने दिव्य सहस्रार चक्र हाथमें लिया ।। क्षुरान्तं बालसूर्याभं मणिरत्नविभूषितम्
sañjaya uvāca | cakraṁ divyaṁ sahasrāram agṛhṇād vyathito bhṛśam | sūtaputrake dvārā marmasthāneṣu vidīrṇaḥ atyantaṁ vyathitaḥ ghaṭotkacaḥ divyaṁ sahasrāra-cakraṁ hastam ānayat || kṣurāntaṁ bāla-sūryābhaṁ maṇi-ratna-vibhūṣitam |
Sañjaya sprach: Ghaṭotkaca, schwer verwundet—seine Lebenspunkte vom Sohn des Wagenlenkers aufgerissen—litt unsägliche Qualen. Doch selbst in diesem zerschmetterten Zustand ergriff er eine göttliche Scheibe mit tausend Speichen, scharf wie eine Rasierklinge, leuchtend wie die aufgehende Sonne und mit Edelsteinen geschmückt. Der Augenblick betont den unbeugsamen Willen des Kriegers im Schmerz und die unaufhaltsame Steigerung der Gewalt, wenn außergewöhnliche Waffen gezogen werden, sobald gewöhnliche Kraft versagt.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid extreme pain and apparent defeat, the narrative highlights steadfast resolve and the grim moral cost of war: as combat intensifies, warriors resort to extraordinary weapons, showing how violence tends to escalate beyond ordinary limits.
Ghaṭotkaca has been severely wounded in his vital points by Karna (the sūtaputra). Despite intense agony, he takes up a divine, gem-adorned, razor-edged discus with a thousand spokes, preparing a powerful counteraction.