Shloka 216
उपायैः पूर्ववधकथनम् / Strategic Justifications for Prior Eliminations
द्रोणस्प च महाराज सृञ्जयानां च सर्वश: । महाराज! तत्पश्चात् संध्याकालमें समस्त सूंजयवीरों तथा द्रोणाचार्यका अत्यन्त दारुण संग्राम होने लगा
sañjaya uvāca | droṇasya ca mahārāja sṛñjayānāṃ ca sarvaśaḥ | mahārāja! tatpaścāt sandhyākāle samasta-sṛñjayavīrāṇāṃ tathā droṇācāryasya atyanta-dāruṇaḥ saṃgrāmo 'bhavat |
Sañjaya sprach: O König, dann erhob sich von allen Seiten ein höchst schrecklicher Kampf zwischen Droṇa und den Sṛñjaya-Kriegern. Danach, zur Zeit der Dämmerung, waren die gesamte Schar der Sṛñjaya-Helden und Droṇācārya in ein überaus erbittertes Gefecht verstrickt—ein Zeichen dafür, dass, wenn der Tag sich neigt, der Widerstreit von Pflicht und Gefolgschaft inmitten der Verwüstung des Krieges nur noch heftiger wird.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim escalation of war: even as daylight fades, the momentum of conflict continues, suggesting how vows, loyalties, and perceived duty can drive warriors beyond natural limits—inviting reflection on the ethical cost of steadfastness when it serves destruction.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that, after preceding events, a very fierce battle breaks out on all sides between Droṇa and the Sṛñjaya forces, specifically intensifying at twilight (sandhyā).