Shloka 203
उपायैः पूर्ववधकथनम् / Strategic Justifications for Prior Eliminations
खुरशब्दनिपातैश्न तुमुल: सर्वतो5भवत् । राजेन्द्र! तदनन्तर सारी सेनाओंमें रणभेरीकी भारी आवाज, मृदंगोंकी ध्वनि, हाथियोंके चिग्घाड़ने, घोड़ोंके हिनहिनाने और धरतीपर उनकी टाप पड़नेसे चारों ओर अत्यन्त भयंकर शब्द गूँजने लगा
khuraśabdanipātaiś ca tumulaḥ sarvato 'bhavat | rājendra! tad-anantaraṃ sarī-senāsu raṇabherīṇāṃ bhārī nādaḥ, mṛdaṅgānāṃ dhvaniḥ, hastināṃ cighghāṭanam, aśvānāṃ hinhinānam, pṛthivyāṃ ca teṣāṃ ṭāpa-patanena caturdiśam atyanta-bhayaṅkaraḥ śabdaḥ pratidhvanitum ārabdhaḥ ||
Sañjaya sprach: „O König der Könige, als dann die Hufe der Pferde den Boden schlugen, erhob sich ringsum ein Tumult. Danach ließ in allen Heeren das tiefe Dröhnen der Kriegstrommeln und Kesseltrommeln, das Rollen der mṛdaṅgas, das Trompeten der Elefanten, das Wiehern der Pferde und das Stampfen ihrer Hufe ein überaus schreckliches Brausen in alle Richtungen widerhallen.“
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral gravity and collective momentum of war: once armies move, violence becomes a self-amplifying force, signaled by overwhelming sound. It implicitly warns that adharma-driven conflict quickly grows beyond individual control, engulfing all directions and minds.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that after the armies surge forward, the battlefield erupts in a terrifying cacophony—war-drums, mṛdaṅgas, elephants’ trumpeting, horses’ neighing, and the pounding of hooves—creating a tumult heard everywhere.