Shloka 373
Droṇa-parva Adhyāya 155 — Ghaṭotkaca-nidhana-śoka and Karṇa-śakti-vyaya
Kṛṣṇa’s strategic reassurance
हा हतो$सीति राजानमुक्त्वामुज्चद् युधिष्ठिर: । आर्य! तदनन्तर राजा युधिष्ठिरने आपके पुत्र राजा दुर्योधनपर सूर्यकिरणोंके समान तेजस्वी, अत्यन्त भयंकर तथा अनिवार्य बाण यह कहकर चलाया कि “हाय! तुम मारे गये”
sañjaya uvāca | hā hato'sīti rājānam uktvā muñcad yudhiṣṭhiraḥ |
Sañjaya sprach: Nachdem Yudhiṣṭhira den König mit dem Ruf „Weh! Du bist erschlagen!“ angeredet hatte, ließ er seine Pfeile fliegen. In der ethischen Spannung der Schlacht wirkt dieses Wort als eine entscheidende, furchterregende Proklamation, die den Mut des Gegners brechen soll, und zeigt zugleich, wie in Kriegen Wort und Waffe gemeinsam zu Werkzeugen des Sieges werden.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a dharma-governed life, the battlefield forces harsh choices: speech can be used as a weapon to unsettle an enemy, revealing the moral strain between truthfulness, compassion, and kṣatriya-duty in war.
Sañjaya narrates that Yudhiṣṭhira, after crying out to the opposing king “Alas, you are slain!”, proceeds to shoot—indicating an intense exchange where proclamation and arrow-release occur together as part of combat.