Shloka 45
द्रौणि-पार्षतयोर्युद्धम् | The Duel of Aśvatthāmā
Drauṇi) and Dhṛṣṭadyumna (Pārṣata
न जहौ समरे भीम॑ क्रुद्धरूपं परंतप:,भीमसेनके बाणोंसे क्षत-विक्षत होनेपर भी शत्रुओंको संताप देनेवाला अतिरथी कर्ण समरभूमिमें कुपित भीमसेनको छोड़कर भागा नहीं
na jahau samare bhīmaṁ kruddha-rūpaṁ parantapaḥ | bhīmasenaka-bāṇaiḥ kṣata-vikṣataḥ san api śatrūn santāpayituṁ samarthaḥ atirathaḥ karṇaḥ samara-bhūmau kupitaṁ bhīmasenaṁ tyaktvā na palāyitavān |
Sañjaya sprach: Selbst verwundet und zerfetzt von Bhīmasenas Pfeilen verließ Karṇa — der mächtige Krieger, der seine Feinde versengt — das Schlachtfeld nicht. Er floh nicht und ließ den erzürnten Bhīmasena nicht im Kampf zurück; vielmehr blieb er standhaft und setzte dem Gegner weiter zu, trotz seiner eigenen Verletzungen.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of steadfastness: even when injured, a warrior is expected to maintain courage and not abandon the fight out of fear. It frames endurance and refusal to flee as marks of honor and martial duty.
Sañjaya describes Karṇa facing an enraged Bhīmasena in battle. Though struck and badly wounded by Bhīma’s arrows, Karṇa does not retreat or leave Bhīma; he continues to stand and fight, still capable of troubling his enemies.