Shloka 37
कर्ण-पाण्डव-संमर्दः — Karṇa and Arjuna’s Intensified Engagement
तावन्योन्यं जिघांसन्तौ शरैस्तीक्ष्णैर्महारथौ । प्रेक्षणीयतरावास्तां वृष्टिमन्ताविवाम्बुदौ,पैने बाणोंद्वारा एक-दूसरेको मार डालनेकी इच्छावाले वे दोनों महारथी वीर वर्षा करनेवाले बादलोंके समान अत्यन्त दर्शनीय हो रहे थे
tāv anyonyaṃ jighāṃsantau śarais tīkṣṇair mahārathau | prekṣaṇīyatarāv āstāṃ vṛṣṭimantāv ivāmbudau ||
Sañjaya sprach: Diese beiden großen Wagenkrieger, jeder darauf aus, den anderen zu töten, trafen mit scharfen Pfeilen. Sie standen dort als ein höchst bewundernswertes Schauspiel—wie regenbeladene Wolken, die sich ergießen—und verkörperten den schrecklichen Glanz der Schlacht, in der Kraft und Entschlossenheit anschwellen, obwohl das Ziel gegenseitige Vernichtung ist.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of righteous-war culture: extraordinary skill and grandeur can coexist with the grim intention to kill. It invites reflection on how war can appear magnificent while remaining ethically tragic, underscoring the weight of kṣatriya-duty and the human cost of enmity.
Sañjaya describes a duel between two elite chariot-warriors who shower each other with sharp arrows, appearing like rain-bearing clouds. The focus is on the intensity and visual power of their exchange rather than naming the combatants.