Shloka 21
कर्ण-पाण्डव-संमर्दः — Karṇa and Arjuna’s Intensified Engagement
ततो विस्फार्य सुमहद्धेमपृष्ठं दुरासदम् । चापं भरतशार्टूलस्त्यक्तात्मा कर्णमभ्ययात्,उस समय भरतवंशके उस सिंहने अपने जीवनका मोह छोड़कर सुवर्णमय पृष्ठभागसे सुशोभित दुर्धर्ष एवं विशाल धनुषकी टंकार करते हुए वहाँ कर्णपर धावा किया
tato visphārya sumahad hemapṛṣṭhaṁ durāsadam | cāpaṁ bharataśārṭūlas tyaktātmā karṇam abhyayāt ||
Da stürmte der Tiger unter den Bharatas, nachdem er jede Sorge um das eigene Leben von sich geworfen hatte, den riesigen, schwer abzuwehrenden Bogen mit goldglänzendem Rücken laut anreißend, geradewegs auf Karṇa zu. Der Augenblick zeigt die grimmige Entschlossenheit des Kriegers: Das eigene Überleben wird beiseitegestellt, um die Pflicht der Schlacht zu erfüllen, selbst gegen einen furchtbaren Gegner.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the Kṣatriya ideal of steadfastness in battle: a warrior, facing a daunting foe, acts with full resolve and without clinging to personal safety. Ethically, it portrays commitment to one’s chosen duty (svadharma) and the readiness to bear its consequences.
Sañjaya describes Arjuna (called ‘bharataśārṭūla’) twanging his immense, golden-backed bow and then advancing to attack Karṇa, signaling the start or intensification of a direct confrontation.