Shloka 22
स सायकमयैजललिैर्भीम: कर्णरथं प्रति । भानुमद्धिः शिलाधौतैर्भानो: प्राच्छादयत् प्रभाम्,कर्णके रथपर भीमसेनने सानपर चढ़ाकर स्वच्छ किये हुए तेजस्वी बाणोंका जाल-सा बिछाकर सूर्यकी प्रभाको आच्छादित कर दिया
sa sāyakamayair jalalair bhīmaḥ karṇarathaṃ prati | bhānumadbhir śilādhautair bhānoḥ prācchādayat prabhām ||
Sañjaya sprach: Bhīma schleuderte gegen Karṇas Wagen einen dichten Pfeilhagel — Pfeile hell und scharf, als wären sie am Stein geschliffen — und verhüllte damit den Glanz der Sonne, sodass der Himmel wie verschleiert erschien. Die Szene betont die unerbittliche Wucht des Krieges: Können wird nicht zum Spiel gezeigt, sondern als ernstes Werkzeug in einem dharmischen Ringen, in dem Mut und Selbstbeherrschung fortwährend inmitten zerstörerischer Notwendigkeit geprüft werden.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the awe-inspiring force of martial skill within a dharmic war: power can eclipse even nature’s light, yet it remains morally weighty because it is exercised in a context where duty, justice, and self-control are under constant trial.
Sañjaya describes Bhīma directing a net-like barrage of bright, sharpened arrows at Karṇa’s chariot, so intense that it metaphorically ‘covers’ the sun’s radiance—an image of overwhelming attack and battlefield ferocity.