Shloka 32
दुर्योधन-कर्ण-संवादः
Duryodhana–Karna Dialogue on Vyūha-bheda and Daiva
तामापतन्तीमालोक्य कालरात्रिमिवोद्यताम्,वह गदा लोहेकी बनी हुई और भारी थी। उसमें सोने जड़े हुए थे, उसे उठी हुई कालरात्रिके समान अपने ऊपर गिरती देख द्रोणाचार्यने कई हजार पैने बाणोंसे उसके टुकड़े-टकड़े कर दिये
sañjaya uvāca | tām āpatantīm ālokya kālarātrim ivodyatām, lohamayīṃ gurvīṃ gadām hema-niṣkair alaṅkṛtām | droṇācāryo 'pi tāṃ dṛṣṭvā sahasraśaḥ śitaiḥ śaraiḥ ciccheda bahudhā ||
Sañjaya sprach: Als Droṇācārya jene schwere eiserne, mit Gold eingelegte Keule auf sich herabstürzen sah, gleich der hoch erhobenen Nacht des Verderbens, zerschmetterte er sie mit Tausenden scharfer Pfeile in viele Stücke. Die Episode betont, dass in der Raserei des Krieges Meisterschaft und Wachsamkeit selbst einen scheinbar unwiderstehlichen Schlag neutralisieren können—und zugleich zeigt sie die eskalierende Zerstörung, die auf dem Schlachtfeld die gebotene Zurückhaltung des dharma-yuddha überrollt.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights vigilance and disciplined skill in the face of sudden danger: even a catastrophic-looking strike can be countered through presence of mind and mastery. Ethically, it also reflects how war drives combatants toward increasingly lethal measures, testing the boundaries of restraint and dharma.
A heavy iron mace, ornamented with gold, is seen descending like the personified Night of Doom. Dronacharya responds instantly, firing thousands of sharp arrows that break the mace into fragments before it can land.