Shloka 4
अर्जुनस्य गुरुधर्मविलापः तथा शैनेयकर्णयोर्युद्धारम्भः | Arjuna’s Lament on Guru-Dharma and the Opening of the Sātyaki–Karṇa Duel
रुक्माड्गदशिरस्त्राणो रुक्मवर्मसमावृत: । रुक्मध्वजथनु: शूरो मेरुशुज्मिवाबभौ,उनके भुजबंद और शिरस्त्राण सुवर्णके बने हुए थे। वे स्वर्णमय कवचसे आच्छादित थे। सोनेके ध्वज और धनुषसे सुशोभित शूरवीर सात्यकि मेरुपर्वतके शिखरकी भाँति शोभा पा रहे थे
sañjaya uvāca |
rukmāṅgadāśirastrāṇo rukmavarmasamāvṛtaḥ |
rukmadhvajadhanuḥ śūro meruśṛṅga ivābabhau ||
Sañjaya sprach: Der heldenhafte Sātyaki, mit goldenen Armreifen und goldenem Helm, in goldener Rüstung gehüllt und mit goldenem Banner und Bogen geschmückt, strahlte wie der Gipfel des Berges Meru. Der Vers steigert die moralische Atmosphäre der Schlacht, indem er kriegerischen Glanz als Zeichen von Entschlossenheit und disziplinierter Bereitschaft schildert, selbst inmitten der tragischen Notwendigkeit des Krieges.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores kṣatriya discipline and resolve: outward splendour (golden arms, armour, banner, bow) symbolizes preparedness and unwavering courage in a dharma-bound conflict, even when war itself is morally weighty.
Sañjaya visually depicts the warrior Sātyaki on the battlefield, emphasizing his golden equipment and comparing his radiance to the summit of Mount Meru to convey his prominence and intimidating brilliance.