Shloka 16
Adhyāya 110: Dhṛtarāṣṭra’s Lament on Fate; Saṃjaya’s Reproof and the Princes’ Assault on Bhīma (द्रोणपर्व, अध्याय ११०)
तद् रक्ष: समरे विद्धं कृत्वा नादं भयावहम् | अभ्यद्रवत् ततो भीम॑ ये च तस्य पदानुगा:,तब समरांगणमें घायल हुआ वह राक्षस भयंकर गर्जना करके भीमसेनकी ओर दौड़ा। उसके सेवकोंने भी उसीका साथ दिया
tad rakṣaḥ samare viddhaṃ kṛtvā nādaṃ bhayāvaham | abhyadravat tato bhīmaṃ ye ca tasya padānugāḥ ||
Sañjaya sprach: Verwundet im Getümmel der Schlacht stieß jener Rākṣasa ein furchterregendes Brüllen aus und stürmte dann geradewegs auf Bhīma los; und auch die, die seinen Spuren folgten, rannten mit ihm heran.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic of resolve under injury: even when wounded, a warrior (here, a rākṣasa) may choose to press forward with fierce determination, while followers mirror the leader’s momentum—showing how leadership and collective action amplify violence and courage in war.
After being struck in combat, the rākṣasa emits a terrifying roar and charges toward Bhīma; his attendants or followers also rush forward behind him, joining the attack.