Shloka 8
धृतराष्ट्रस्य क्षमायाचनं तथा युधिष्ठिरे न्यासदानम् / Dhṛtarāṣṭra’s Request for Forgiveness and the Entrustment to Yudhiṣṭhira
वृकोदर: फाल्गुनश्चैव वीरौ माद्रीपुत्रौ विदुरः संजयश्च । वैश्यापुत्र: सहितो गौतमेन धौम्यो विदप्राश्चान्वयुर्बाष्पकण्ठा:,तत्पश्चात् युधिष्ठिरसहित भीमसेन, अर्जुन, वीर माद्रीकुमार, विदुर, संजय, वैश्यापुत्र युयुत्सु, कृपाचार्य, धौम्य तथा और भी बहुत-से ब्राह्मण आँसू बहाते हुए गद्गदकण्ठ होकर उनके पीछे-पीछे चले। आगे-आगे कुन्ती अपने कंधेपर रखे हुए गान्धारीके हाथको पकड़े चल रही थीं। उनके पीछे आँखोंपर पट्टी बाँधे गान्धारी थी और राजा धुृतराष्ट्र गान्धारीके कंधेपर हाथ रखे निश्चिन्ततापूर्वक चले जा रहे थे
vaśiṣṭha uvāca
vṛkodaraḥ phālgunaś caiva vīrau mādrīputrau viduraḥ saṃjayaś ca | vaiśyāputraḥ sahito gautamena dhaumyo dvijaprāś cānvayur bāṣpakaṇṭhāḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Bhīma (Vṛkodara) und Arjuna (Phālguna), die beiden heldenhaften Söhne Mādrīs (Nakula und Sahadeva), Vidura und Sañjaya sowie Yuyutsu — der Sohn einer Vaiśya-Frau — folgten ihnen zusammen mit Gautama (Kṛpa), Dhaumya und vielen anderen Brāhmaṇas, die Kehlen von Tränen zugeschnürt. (In der fortlaufenden Szene) Kuntī ging voraus und hielt die Hand der Gāndhārī, deren Augen verbunden waren, so dass sie auf ihrer eigenen Schulter ruhte; hinter ihr kam die blindgebundene Gāndhārī, während König Dhṛtarāṣṭra, die Hand auf Gāndhārīs Schulter gelegt, in stiller Zuversicht weiterging.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed as compassionate accompaniment and reverence toward elders even after devastating conflict: the victors do not abandon the aged and afflicted; instead they follow them with humility and shared grief, acknowledging moral responsibility beyond political outcomes.
As Dhṛtarāṣṭra, Gāndhārī, and Kuntī proceed toward forest life, the principal Pāṇḍavas and respected elders—Vidura, Sañjaya, Yuyutsu, Kṛpa, Dhaumya, and many brāhmaṇas—walk behind them, overcome with emotion, indicating a solemn departure from royal life into renunciation.