Shloka 7
धृतराष्ट्रस्य क्षमायाचनं तथा युधिष्ठिरे न्यासदानम् / Dhṛtarāṣṭra’s Request for Forgiveness and the Entrustment to Yudhiṣṭhira
तथार्जुनस्तीव्रदु:खाभितप्तो मुहुर्मुहुर्नि:श्वसन् भारता ग्र्यः । युधिष्ठिरं मैवमित्येवमुक्त्वा निगृह्माथो दीनवत् सीदमान:,उस समय भरतवंशके अग्रगण्य वीर अर्जुन दुस्सह दुःखसे संतप्त हो बारंबार लंबी साँस खींचते हुए वहाँ युधिष्ठिससे बोले--“भैया! आप ऐसे अधीर न हो जाइये।” यों कहकर वे उन्हें दोनों हाथोंसे पकड़कर दीनकी भाँति शिथिल होकर बैठ गये
tathārjunas tīvraduḥkhābhitapto muhur muhur niḥśvasan bhāratāgryaḥ | yudhiṣṭhiraṃ maivam ity evam uktvā nigṛhya atho dīnavat sīdamānaḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Da sprach Arjuna, der Vortrefflichste unter den Bhāratas, von unerträglichem Kummer versengt und immer wieder tief seufzend, zu Yudhiṣṭhira: „Bruder, lass dich nicht so überwältigen.“ So redend hielt er ihn mit beiden Händen fest und sank, wie einer völlig Niedergeschlagenen gleich, kraftlos nieder und setzte sich.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
In the face of overwhelming sorrow, dharma first appears as compassionate steadiness: one should restrain despair (mā evam) and support those who are collapsing, even when one is oneself afflicted.
Arjuna, deeply distressed and repeatedly sighing, addresses Yudhiṣṭhira to not lose composure; he physically holds him with both hands and then, weakened by grief, sinks down and sits.