Shloka 23
Brāhmaṇa-vandana: Criteria for Veneration, Disciplined Speech, and Protective Kingship (अनुशासनपर्व, अध्याय ८)
(ब्राह्मणानुज्ञया ग्राह्मूं राज्यं च सपुरोहितै: । तद्रक्षणेन स्वर्गोडस्य तत्कोपान्नरको$क्षय: ।।) पुरोहितसहित राजाओंको ब्राह्मणकी आज्ञासे राज्य ग्रहण करना चाहिये। ब्राह्मणकी रक्षासे ही राजाको स्वर्ग मिलता है और उसको रुष्ट कर देनेसे वह अनन्तकालके लिये नरकमें गिर जाता है ।। पुत्रवच्च ततो रक्ष्या उपास्या गुरुवच्च ते । अग्निवच्चोपचर्य वै ब्राह्मणा: कुरुसत्तम,कुरुश्रेष्ठ! ब्राह्मणोंकी पुत्रके समान रक्षा, गुरुकी भाँति उपासना और अग्निकी भाँति उनकी सेवा-पूजा करनी चाहिये
brāhmaṇānujñayā grāhyaṁ rājyaṁ ca sapurohitaiḥ | tad-rakṣaṇena svargo 'sya tat-kopān narako 'kṣayaḥ || putravat ca tato rakṣyā upāsyā guruvat te | agnivat copacaryā vai brāhmaṇāḥ kurusattama ||
Bhīṣma sprach: „Könige sollen zusammen mit ihren Priestern die Herrschaft nur mit der Zustimmung der Brāhmaṇas annehmen und halten. Durch den Schutz der Brāhmaṇas erlangt der Herrscher den Himmel; doch wer ihren Zorn erregt, stürzt für endlose Zeit in die Hölle. Darum, o Bester der Kurus, müssen Brāhmaṇas wie eigene Söhne behütet, wie Lehrer verehrt und wie das heilige Feuer bedient und angebetet werden.“
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Royal authority is ethically legitimate only when aligned with Brāhmaṇic sanction and protection of the learned/priestly class; safeguarding them leads to merit (svarga), while offending them brings grave demerit (naraka). The verse frames Brāhmaṇas as dependents to be protected (like sons), authorities to be revered (like gurus), and sacred presences to be ritually honored (like fire).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma after the war. Here he emphasizes rajadharma: how a king should relate to Brāhmaṇas and royal priests, presenting their protection and reverence as a decisive factor in the king’s moral and post-mortem fate.