Shloka 63
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
अपुनर्भवकामानां वैराग्ये वर्ततां च या । प्रकृतीनां लयानां च सा गतिस्त्वं सनातन,सनातन परमेश्वर! जो मोक्षकी इच्छा रखकर वैराग्यके मार्गपर चलते हैं उन्हें, और जो प्रकृतिमें लयको प्राप्त होते हैं उन्हें, जो गति उपलब्ध होती है, वह आप ही हैं
apunarbhavakāmānāṁ vairāgye vartatāṁ ca yā | prakṛtīnāṁ layānāṁ ca sā gatis tvaṁ sanātana, sanātana parameśvara ||
Vāyu sprach: „O Ewiger—o ewiger höchster Herr—du selbst bist das letzte Ziel derer, die nach Befreiung vom Wiedergeborenwerden verlangen und den Pfad der Entsagung gehen; und du bist ebenso das Ziel derer, die sich wieder in Prakṛti, die uranfängliche Natur, auflösen. In jeder Weise von Erlösung und Auflösung wird allein dich erreicht.“
वायुदेव उवाच