आदि पर्व, अध्याय 96 — काश्यकन्याहरणं, शाल्वसमागमः, अम्बावचनं च
Kāśī princesses taken; encounter with Śālva; Ambā’s declaration
दक्षाददितिरदितेविंवस्वान् विवस्वतो मनुर्मनो-रिला इलाया: पुरूरवा: पुरूरवस आयुरायुषो नहुषो नहुषाद ययाति:; ययाते्द्धे भारयें बभूवतु:
Dakṣād Aditir, Aditer Vivasvān; Vivasvato Manuḥ; Manoḥ Ilā; Ilāyāḥ Purūravāḥ; Purūravasaḥ Āyuḥ; Āyuṣo Nahuṣaḥ; Nahuṣād Yayātiḥ; Yayāter Iḍḍhe Bhāryāyāṃ babhūvatuḥ.
Vaiśampāyana sprach: „Von Dakṣa wurde Aditi geboren; von Aditi Vivasvān (die Sonne); von Vivasvān Manu; von Manu Ilā; von Ilā Purūravā; von Purūravā Āyu; von Āyu Nahuṣa; von Nahuṣa Yayāti. Und von Yayāti wurden in seiner Gemahlin Iḍḍhā Söhne geboren. So wird die königliche Linie in geordneter Folge nachgezeichnet und die Fortdauer der Dharma durch die Geschlechter hervorgehoben.“
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores the importance of orderly lineage (vaṃśa) as a vehicle for sustaining dharma: rulers and progenitors are remembered not merely as names, but as links in a moral and social continuity that legitimizes kingship and tradition.
Vaiśampāyana is reciting a genealogical succession: Dakṣa → Aditi → Vivasvān → Manu → Ilā → Purūravā → Āyu → Nahuṣa → Yayāti, and then notes that Yayāti had offspring through his wife Iḍḍhā, continuing the royal line.