Shloka 62
आदि पर्व, अध्याय 96 — काश्यकन्याहरणं, शाल्वसमागमः, अम्बावचनं च
Kāśī princesses taken; encounter with Śālva; Ambā’s declaration
तां संहृष्ट: पाण्डुरुवाच-- इयं ते सपत्न्यनपत्या; साध्वस्या अपत्यमुत्पाद्यतामिति । एवमस्त्विति कुन्ती तां विद्यां माद्रया: प्रायच्छत्,इससे पाण्डुको बड़ी प्रसन्नता हुई। उन्होंने कुन्तीसे कहा--“यह तुम्हारी सौत माद्री तो संतानहीन ही रह गयी, इसके गर्भसे भी सुन्दर संतान उत्पन्न होनेकी व्यवस्था करो।” 'ऐसा ही हो" कहकर कुन्तीने अपनी वह विद्या (जिससे देवता आकृष्ट होकर चले आते थे) माद्रीको भी दे दी
tāṁ saṁhṛṣṭaḥ pāṇḍur uvāca— iyaṁ te sapatny anapatyā; sādhv asyā apatyam utpādyatām iti. evam astv iti kuntī tāṁ vidyāṁ mādryāḥ prāyacchat.
Vaiśampāyana sagte: Erfreut sprach König Pāṇḍu zu Kuntī: „Diese deine Mitgemahlin Mādrī ist noch ohne Kinder; so sorge auf passende Weise dafür, dass auch sie Nachkommen empfange.“ Kuntī erwiderte: „So sei es“, und sie gab Mādrī jenes heilige Wissen weiter, durch das göttliche Wesen herbeigerufen werden konnten. Die Begebenheit zeichnet eine Hausethik geteilter Verantwortung: Die Fortführung der Linie gilt als Pflicht, und Kuntīs Einverständnis und Großmut verhindern, dass Rivalität zu Unrecht verhärtet.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights a dharmic household ideal: ensuring the continuity of the family line is treated as a shared duty, and Kunti’s willingness to empower her co-wife models generosity and fairness rather than jealousy.
Pandu, pleased, asks Kunti to arrange for Madri—still childless—to have children as well. Kunti agrees and gives Madri the special vidyā (mantra-knowledge) through which divine beings can be invoked to beget offspring.