Shloka 24
Śāṃtanu’s Ideal Rule; Devavrata’s Return; The Satyavatī Marriage Condition and Bhīṣma’s Vow (आदि पर्व, अध्याय ९४)
अदामहं पृथिवी ब्राह्मणे भ्य: पूर्णामिमामखिलां वाहनेन । गोभि: सुवर्णेन धनैश्व मुख्यै- स््तदाददं गा: शतमर्बुदानि,मैंने तो सवारी, गौ, सुवर्ण तथा उत्तम धनसे परिपूर्ण यह सारी पृथ्वी ब्राह्मणोंको दान कर दी थी एवं सौ अर्बुद (दस अरब) गौओंका दान भी किया था
vaiśampāyana uvāca | adāmahaṃ pṛthivīṃ brāhmaṇebhyaḥ pūrṇām imām akhilāṃ vāhanena | gobhiḥ suvarṇena dhanair ca mukhyais tad ādadaṃ gāḥ śatam arbudāni ||
Vaiśampāyana sprach: „Den Brāhmaṇen habe ich diese ganze Erde geschenkt, vollständig mit Fahrzeugen, dazu Rinder, Gold und andere erlesenste Reichtümer; und ich gab auch hundert Arbuda (zehn Milliarden) Kühe weg.“ Die Aussage betont das Ideal königlicher Freigebigkeit: Reichtum und Herrschaft gelten als Werkzeuge dharmischen Gebens, besonders gegenüber denen, die als Hüter heiligen Wissens gelten.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna as a central dharmic virtue: even sovereignty and immense wealth are to be used for righteous giving, especially in support of sacred learning and social-religious obligations.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker (implicitly a royal figure within the story) declares having donated the entire earth along with conveyances, cattle, gold, and vast wealth, including an enormous number of cows—emphasizing extraordinary generosity and merit.