Shloka 15
Āpava
Vasiṣṭha) and the Vasus: the Kāmadhenu Theft and the Curse (Śaṃtanu–Gaṅgā Saṃvāda
ययातिरुवाच सन्ति लोका बहवस्ते नरेन्द्र अप्येकैक: सप्तसप्ताप्यहानि । मधुच्युतो घृतपृक्ता विशोका- स्ते नानतवन्त: प्रतिपालयन्ति,ययातिने कहा--नरेन्द्र! आपके तो बहुत लोक हैं, यदि एक-एक लोकमें सात-सात दिन रहा जाय तो भी उनका अन्त नहीं है। वे सब-के-सब अमृतके झरने बहाते हैं एवं घृत (तेज)-से युक्त हैं। उनमें शोकका सर्वथा अभाव है। वे सभी लोक आपकी प्रतीक्षा कर रहे हैं
yayātir uvāca—santi lokā bahavas te narendra, apy ekaikaḥ saptasaptāpy ahāni; madhucyuto ghṛtapṛktā viśokās te nāntavantaḥ pratipālayanti.
Yayāti sprach: „O König, viele Welten sind dein. Selbst wenn man in jeder einzelnen Welt sieben Tage und nochmals sieben Tage verweilte, wäre ihre Grenze nicht erreicht. Sie träufeln honiggleichen Nektar und sind von ghee-gleichem Glanz durchdrungen; in ihnen gibt es keinerlei Kummer. Diese endlosen Welten warten darauf, dich aufzunehmen.“
प्रतर्दन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the vastness and allure of merit-born heavenly realms—depicted as sorrowless and overflowing with sweetness and radiance—while implicitly reminding that such enjoyments are still within the domain of finite experience and expectation; they are rewards that ‘await’ the king, tied to his deeds and status.
Yayāti addresses a king, praising the multitude of worlds destined for him. He describes these realms as endless in extent, nectar-flowing and radiant, entirely free from grief, and ready to receive the king—an exhortation that elevates the king’s standing and frames his future reward in cosmic terms.