Shloka 20
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
अपरेद्युस्ततस्तस्या: क्रियते<त्युच्छूयो नृपैः । अलंकृताया: पिटकैर्गन्धमाल्यैश्न भूषणै:,दूसरे दिन अर्थात् नवीन संवत्सरके प्रथम दिन प्रति-पदाको वह छड़ी वहाँसे निकालकर बहुत ऊँचे स्थानमें रखी जाती है; फिर कपड़ेकी पेटी, चन्दन, माला और आभूषणोंसे उसको सजाया जाता है। उसमें विधिपूर्वक फूलोंके हार और सूत लपेटे जाते हैं। तत्पश्चात् उसी छड़ीपर देवेश्वर भगवान् इन्द्रका हंसरूपसे पूजन किया जाता है
aparedyus tataḥ tasyāḥ kriyate ’tyucchrāyo nṛpaiḥ | alaṅkṛtāyāḥ piṭakair gandhamālyaiś ca bhūṣaṇaiḥ ||
Vaiśaṃpāyana sprach: Am folgenden Tag heben die Könige jenen Stab an einen überaus hohen Ort. Dann wird er mit einer Stoffhülle, Düften, Blumengirlanden und Schmuck geziert — eine öffentliche Ehrbezeugung, die den Ritus als disziplinierte, gemeinschaftliche Observanz ausweist und nicht als bloße Zurschaustellung.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined, collective reverence: rulers themselves uphold a shared rite by elevating and adorning the sacred object, suggesting that authority is strengthened when aligned with orderly religious and social duty (dharma).
On the day after the initial observance, the kings ceremonially raise the staff/pole to a high place and decorate it with a case, fragrances, garlands, and ornaments as part of a formal public ritual.