Shloka 119
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
ततो दुःशासनश्वैव दुःसहश्लापि भारत | दुर्मर्षणो विकर्णश्व॒ चित्रसेनो विविंशति:,भरतवंशी जनमेजय! धृतराष्ट्रके पुत्रोंमें दुर्योधन, दुःशासन, दुःसह, दुर्मर्षण, विकर्ण, चित्रसेन, विविंशति, जय, सत्यव्रत, पुरुमित्र तथा वैश्यापुत्र युयुत्सु--ये ग्यारह महारथी थे
tato duḥśāsanaś caiva duḥsahaś cāpi bhārata | durmarṣaṇo vikarṇaś ca citraseno viviṁśatiḥ ||
Dāśa sprach: „Dann (wurden genannt) Duḥśāsana und auch Duḥsaha, o Bhārata; Durmarṣaṇa, Vikarna, Citraseṇa und Viviṁśati.“ Im Zusammenhang ist dies Teil der Aufzählung von Dhṛtarāṣṭras Söhnen—eine Namensliste, die vorwegnimmt, wie Verwandtschaft und Ehrgeiz zu Fraktionsmacht verhärten und so den Boden für späteren sittlichen Verfall und Konflikt bereiten.
दाश उवाच
Educational Q&A
The verse itself is a neutral enumeration, but its ethical force lies in context: the consolidation of a powerful brotherhood around Duryodhana signals how collective identity and loyalty, when untethered from dharma, can become a vehicle for adharma and future violence.
The speaker Daśa continues listing prominent sons of Dhṛtarāṣṭra (Kaurava princes). This cataloguing forms part of the broader Adi Parva genealogical and political setup that prepares the reader for the later rivalry with the Pāṇḍavas.