Shloka 17
Jaradkāru Encounters the Pitṛs
Jaratkāru-Pitṛdarśana
दुःखाच्चाश्रूणि मुमुचे पितरं चेदमब्रवीत् । श्र॒ुत्वेमां धर्षणां तात तव तेन दुरात्मना,वह दुःखसे आँसू बहाने लगा। उसने पितासे कहा--“'तात! उस दुरात्मा राजा परीक्षितके द्वारा आपके इस अपमानकी बात सुनकर मैंने उसे क्रोधपूर्वक जैसा शाप दिया है, वह कुरुकुलाधम वैसे ही भयंकर शापके योग्य है। आजके सातवें दिन नागराज तक्षक उस पापीको अत्यन्त भयंकर यमलोकमें पहुँचा देगा।” ब्रह्मन्! इस प्रकार क्रोधमें भरे हुए पुत्रसे उसके पिता शमीकने कहा
duḥkhāc cāśrūṇi mumuce pitaraṃ cedam abravīt | śrutvemāṃ dharṣaṇāṃ tāta tava tena durātmanā ||
Von Kummer überwältigt, vergoss er Tränen und sprach zu seinem Vater: „Vater, als ich von der Schmach hörte, die dir jener Bösewicht angetan hat, habe ich in Zorn einen Fluch über ihn ausgesprochen.“
कृश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how grief and wounded honor can quickly turn into anger and rash speech; it implicitly warns that actions taken in emotional agitation—especially curses or punishments—carry heavy moral and practical consequences.
The speaker, distressed by the insult done to his father, weeps and tells him that, after hearing of the outrage, he has angrily uttered a curse against the offender—setting in motion the later consequence involving Takṣaka and King Parīkṣit.