Shloka 120
Ādi-parva Adhyāya 3 — Janamejaya’s Rite, Dhaumya’s Parīkṣā, and Uttanka’s Kuṇḍala Quest (सर्पसत्रप्रस्तावना–गुरुपरीक्षा–उत्तङ्कोपाख्यान)
भगवजन्नेतदज्ञानादन्न॑ं सकेशमुपाहतं शीतं तत् क्षामये भवन्तं न भवेयमन्ध इति तमुत्तड़क: प्रत्युवाच,'भगवन्! यह केशयुक्त और शीतल अन्न अनजानमें आपके पास लाया गया है। अतः इस अपराधके लिये मैं आपसे क्षमा माँगता हूँ। आप ऐसी कृपा कीजिये, जिससे मैं अन्धा न होऊँ।” तब उत्तंकने राजासे कहा--
rāma uvāca | bhagavan etad ajñānād annaṃ sa-keśam upāhataṃ śītaṃ tat kṣāmaye bhavantaṃ na bhaveyam andha iti tam uttaṅkaḥ pratyuvāca |
Rama sagte: „Ehrwürdiger Herr, aus Unwissen habe ich dir Speise gebracht, in der sich Haare befinden und die kalt geworden ist. Für dieses Vergehen bitte ich um Verzeihung. Erweise mir eine Gnade, damit ich nicht erblinde.“ So angeredet, erwiderte Uttaṅka dem König—(und die Erzählung setzt sich fort).
राम उवाच
Educational Q&A
Even unintentional negligence in a sacred or respectful context is treated as a serious lapse; the proper response is immediate acknowledgement, humility, and seeking forgiveness to prevent harmful consequences.
Rama admits he unknowingly brought contaminated and cold food to a revered person and fears a punitive consequence (blindness). He pleads for pardon, after which Uttaṅka responds, moving the episode forward.