Shloka 5
तेन नादेन रौद्रेण नादेन च विभावसो:,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
tena nādena raudreṇa nādena ca vibhāvasoḥ, kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam |
Vaiśaṃpāyana sprach: Aufgeschreckt von jenem schrecklichen Getöse—und vom knisternden Dröhnen des lodernden Feuers—stießen die Geschöpfe des Waldes, als sie Kṛṣṇa mit erhobener Waffe sahen, einen wilden, wirren Schrei aus. Während das Gehölz auf vielerlei Weise brannte und die Helden zum Schlag bereit standen, ergriff die Wesen dort nackte Panik, und sie klagten in Not; ihr Geschrei stieg wie ein unheilvolles Omen mitten aus der Feuersbrunst empor.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical tension of heroic action amid collateral suffering: when force and fire are unleashed, the innocent and voiceless (forest beings) experience terror and distress. It invites reflection on dharma in situations where a justified aim can still produce widespread harm, and how omens and cries signal the moral weight of such acts.
A forest is burning fiercely, its blaze identified with Agni (Vibhāvasu). The beings within the forest see Kṛṣṇa standing with weapon raised (in the broader episode, alongside Arjuna), and in panic they emit a loud, dreadful cry as the conflagration spreads.