Shloka 41
विज्ञाय दानवेन्द्राणां मयं वै शिल्पिनां वरम्,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
vaiśampāyana uvāca |
vijñāya dānavendrāṇāṃ mayaṃ vai śilpināṃ varam |
kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
Vaiśampāyana sprach: Als sie Maya erkannten, den vornehmsten der Kunsthandwerker unter den Herren der Dānavas, und Kṛṣṇa mit erhobener Waffe sahen, stießen sie ein entsetzliches Brüllen aus. In dem brennenden Wald erhoben die dort stehenden Wesen—aufgeschreckt durch Unheilszeichen und Notschreie—furchtsame Klagen, als sie sahen, wie die Feuersbrunst sich auf vielerlei Weise ausbreitete und wie Kṛṣṇa zum entscheidenden Schlag ansetzte.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral atmosphere of catastrophe: when destruction spreads, it produces collective terror and lamentation. It also frames Kṛṣṇa as a decisive force—his readiness with weapon raised signals that events are moving toward an unavoidable resolution, reminding readers that power and action carry grave consequences for all beings present.
The onlookers recognize Maya, famed as the greatest artisan among the Dānavas, and they see Kṛṣṇa with weapon lifted. In response, they utter a dreadful roar/cry; amid the burning forest, creatures are frightened by ominous disturbances and distressing sounds, and they wail as the fire rages and Kṛṣṇa stands poised to strike.