Shloka 40
तमग्नि: प्रार्थयामास दिशधरक्षुर्वातसारथि:,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
tam agniḥ prārthayāmāsa diśadharakṣur-vātasārathiḥ | kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
Vaiśampāyana sprach: Da begann Agni—dessen Augen die Hüter der Himmelsrichtungen waren und dessen Wagenlenker der Wind war—sie anzuflehen. Als die Wesen im Wald Kṛṣṇa und (Arjuna) mit erhobenen Waffen sahen, von Unheilszeichen und Angstschreien erschüttert, stießen sie ein furchtbares Brüllen aus, während das Gehölz auf vielerlei Weise in Flammen stand.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how actions driven by divine purpose and heroic resolve can still generate widespread fear and suffering; it invites reflection on the ethical tension between necessity (a cosmic or vowed aim) and compassion for living beings caught in the event.
As the forest burns, Agni approaches and entreats (Kṛṣṇa and Arjuna). The creatures within the forest, seeing the heroes with weapons raised and overwhelmed by ominous signs and distress, cry out with a terrible roar.