Shloka 25
देवराजे गते राजन प्रहृष्टो केशवार्जुनौी,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
devarāje gate rājan prahṛṣṭau keśavārjunau | kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
Vaiśaṃpāyana sprach: „O König, als der Herr der Götter fortgegangen war, standen Keśava und Arjuna voll jubelnder Zuversicht. Als die Wesen jenes Waldes Kṛṣṇa und Arjuna mit erhobenen Waffen sahen und den Wald in vielfältiger Weise brennen sahen, erschraken sie vor Unheilszeichen und Klagegeschrei und stießen ein furchtbares Gebrüll aus. Während sie das lodernde Waldmeer betrachteten und den Blick auf Śrī Kṛṣṇa richteten, der die Waffe erhoben hielt, jammerten sie in Angst.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical tension between heroic resolve and the collateral suffering of living beings. Even when action is undertaken with divine context and martial purpose, the narrative does not erase the fear and pain experienced by creatures caught in the event—prompting reflection on responsibility, restraint, and the moral weight of force.
After Indra (the Devarāja) has left, Kṛṣṇa (Keśava) and Arjuna remain energized and ready for combat. The forest is burning, and the beings within it, seeing the two heroes with weapons raised, become terrified and cry out loudly amid ominous disturbances and distress.