Shloka 21
Śārṅgakānāṃ Avināśaḥ (Why the Śārṅga Birds Were Spared) | शार्ङ्गकानामविनाशः
वबन््दे पृथुताम्राक्षी पृथां भद्रा यशस्विनी । तां कुन्ती चारुसर्वाज्जीमुपाजिप्रत मूर्थनि,वीरपत्नी, वरांगना एवं यशस्विनी सुभद्रा उस वेशमें और अधिक शोभा पाने लगी। उसकी आँखें विशाल और कुछ-कुछ लाल थीं। उस यशस्विनीने सुन्दर राजभवनके भीतर जाकर राजमाता कुन्तीके चरणोंमें प्रणाम किया। कुन्ती उस सर्वांगसुन्दरी पुत्र-वधूको हृदयसे लगाकर उसका मस्तक सूँघने लगी
vaiśampāyana uvāca | vande pṛthutāmrākṣīṃ pṛthāṃ bhadrāṃ yaśasvinīm | tāṃ kuntīṃ cāru-sarvāṅgīm upājagāma mūrdhani ||
Vaiśampāyana sprach: „Ich verneige mich vor Pṛthā (Kuntī), der glückverheißenden und ruhmreichen Frau, deren Augen weit sind und einen rötlichen Schimmer tragen.“ Die schöne Braut, wohlgestaltet und anmutig, trat zu Kuntī und senkte ihr Haupt zu ihren Füßen. Im erzählerischen Zusammenhang hebt diese Szene die dharmische Etikette einer neuen Schwiegertochter hervor: Ehrfurcht vor den Älteren, bescheidene Haltung im königlichen Haus und die liebevolle Aufnahme durch die Matriarchin—ein Ideal von Verwandtschaft, Respekt und häuslicher Harmonie.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds household-dharma: a younger family member (especially a new bride) should approach elders with humility and reverence, while elders respond with gracious acceptance—strengthening harmony, legitimacy, and ethical order within the family and kingdom.
Vaiśampāyana describes an auspicious royal scene: the illustrious Kuntī (Pṛthā) is praised, and the beautiful bride approaches her, bowing her head at Kuntī’s feet—an act of formal respect and familial integration within the palace.