Shloka 12
Varuṇa’s Bestowal of the Gāṇḍīva and the Arming of Kṛṣṇa–Arjuna
Khāṇḍava Prelude
वर्गोवाच ततो<भिवाद्य तं विप्र॑ कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् । अचिन्तयामो<पसृत्य तस्माद् देशात् सुदु:ःखिता:,वर्गा कहती है--भारत! तदनन्तर उन ब्राह्मणको प्रणाम और उनकी प्रदक्षिणा करके अत्यन्त दुःखी हो हम सब उस स्थानसे अन्यत्र चली आयीं और इस चिन्तामें पड़ गयीं कि कहाँ जाकर हम सब लोग रहें, जिससे थोड़े ही समयमें हमें वह मनुष्य मिल जाय, जो हमें पुनः हमारे पूर्व स्वरूपकी प्राप्ति करायेगा
vargovāca tato 'bhivādya taṃ vipraṃ kṛtvā cāpi pradakṣiṇam | acintayāmo 'pasṛtya tasmād deśāt suduḥkhitāḥ ||
Die Gruppe sprach: „O Bhārata! Daraufhin verneigten wir uns vor jenem Brahmanen und umschritten ihn ehrerbietig in der Pradakṣiṇā. Dann verließen wir jenen Ort in tiefem Kummer. Und wir begannen zu überlegen: ‚Wohin sollen wir gehen, um zu wohnen, damit wir in kurzer Zeit jenen Mann finden, der uns in unseren früheren Zustand zurückversetzt?‘“
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Even in distress, one maintains dharmic conduct—showing respect to a brāhmaṇa through salutation and pradakṣiṇā—while also exercising thoughtful deliberation about the right course to regain what has been lost.
A group narrates that they respectfully take leave of a brāhmaṇa, depart sorrowfully from that place, and then deliberate about where to stay so they can quickly find the person who can restore them to their previous condition.