Shloka 14
प्रभासे कृष्णार्जुनसमागमः तथा द्वारकाप्रवेशः | Kṛṣṇa–Arjuna Meeting at Prabhāsa and Entry into Dvārakā
कोटिशश्लैव रत्नानि तस्या गात्रे न्यवेशयत् । तां रत्नसंघातमयीमसृजद् देवरूपिणीम्,उन्होंने उस युवतीके अंगोंमें करोड़ों रत्नोंका समावेश किया और इस प्रकार रत्नराशिमयी उस देवरूपिणी रमणीका निर्माण किया
nāradā uvāca | koṭiśaś caiva ratnāni tasyā gātre nyaveśayat | tāṃ ratnasaṅghātamayīm asṛjad devarūpiṇīm |
Nārada sprach: Er setzte in ihre Glieder unzählige Juwelen ein, millionenfach; und so formte er jene Jungfrau zu einer strahlenden Frau von göttlichem Anblick, als wäre ihr Leib selbst ein dichtes Sternbild aus Edelsteinen.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how external beauty can be deliberately constructed and intensified, prompting reflection on ethical discernment: one should not mistake ornamented appearance for intrinsic virtue or character.
Nārada describes an act of creation in which a maiden’s limbs are adorned by embedding innumerable jewels, resulting in a woman of striking, divine-like appearance, seemingly composed of clustered gems.