Shloka 11
Ādi Parva, Adhyāya 186 — Drupada’s Summons and the Pāñcāla Reception
अन््ये तु वीरा नृपपुत्रपौत्रा: कृष्णागतैनेत्रमन:स्वभावै: । व्यायच्छमाना ददृशुर्न तान् वै संदष्टदन्तच्छदताम्रनेत्रा:,दूसरे-दूसरे वीर राजा, राजकुमार एवं राजाओंके पौत्र अपने नेत्रों, मन और स्वभावको द्रौपदीकी ओर लगाकर उसीको देख रहे थे, अत: पाण्डवोंकी ओर उनकी दृष्टि नहीं गयी। वे जोशमें आकर दाँतोंसे ओठ चबा रहे थे और रोषसे उनकी आँखें लाल हो रही थीं
anye tu vīrā nṛpaputrapautrāḥ kṛṣṇāgatair netramanaḥsvabhāvaiḥ | vyāyacchamānā dadṛśur na tān vai saṃdaṣṭadantacchadatāmranetrāḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Doch andere Krieger—Söhne und Enkel von Königen—deren Augen, Sinn und ganzes Wesen zu Kṛṣṇā (Draupadī) hingezogen waren, starrten nur sie an und bemerkten die Pāṇḍavas tatsächlich nicht. Von Begierde und Zorn entflammt, bissen sie sich mit zusammengepressten Zähnen auf die Lippen, und ihre Augen röteten sich vor Wut.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how unchecked attraction and anger can seize the senses and mind, narrowing perception and weakening ethical restraint; discernment is lost when attention is ruled by passion and resentment.
In the royal gathering, many princes and royal descendants become so fixated on Draupadī that they fail to notice the Pāṇḍavas; their lip-biting and reddened eyes signal rising jealousy and wrath.