Shloka 51
Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
तो दृष्टवा पार्षती याजं प्रपेदे वै सुतार्थिनी । न वै मदन्यां जननीं जानीयातामिमाविति,उन दोनों पुत्र और पुत्रीको देखकर पुत्रकी इच्छा रखनेवाली राजा पृषतकी पुत्रवधू महर्षि याजकी शरणमें गयी और बोली--“भगवन्! आप ऐसी कृपा करें, जिससे ये दोनों बच्चे मेरे सिवा और किसीको अपनी माता न समझें
tāṃ dṛṣṭvā pārṣatī yājaṃ prapede vai sutārthinī | na vai mad-anyāṃ jananīṃ jānīyātām imāv iti ||
Als sie die beiden Kinder sah, trat die Pārṣatī — die sich nach einem Sohn sehnte — zum Weisen Yāja, suchte bei ihm Zuflucht und flehte: „Ehrwürdiger, erweise Gnade, dass diese beiden keine andere Mutter erkennen als mich.“
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds how powerful personal desire—here, the longing for offspring and status as mother—can motivate requests that affect others’ identity and relationships. It invites ethical reflection on whether fulfilling one’s wish is justified when it requires altering a child’s natural bonds and perceptions.
A woman identified as Pārṣatī sees two children and, yearning for a son, goes to the sage Yāja seeking refuge. She asks him to grant a favor so that the two children will regard only her as their mother and no one else.