Shloka 48
Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
तां चापि जातां सुश्रोणीं वागुवाचाशरीरिणी । सर्वयोषिद्धरा कृष्णा निनीषु: क्षत्रियान् क्षयम्,सुन्दर कटिप्रदेशवाली उस कन्याके प्रकट होनेपर भी आकाशवाणी हुई--'इस कन्याका नाम कृष्णा है। यह समस्त युवतियोंमें श्रेष्ठ एवं सुन्दरी है और क्षत्रियोंका संहार करनेके लिये प्रकट हुई है
tāṃ cāpi jātāṃ suśroṇīṃ vāguvācāśarīriṇī | sarvayoṣiddharā kṛṣṇā ninīṣuḥ kṣatriyān kṣayam ||
Als jene Jungfrau—schönhüftig und eben erst geboren—erschien, ertönte eine körperlose Stimme vom Himmel: „Ihr Name ist Kṛṣṇā. Sie ist die Vorzüglichste unter allen jungen Frauen, strahlend an Schönheit, und sie ist erschienen zur Vernichtung der Kṣatriyas.“ Diese Verkündigung macht ihre Geburt nicht nur zum Wunder, sondern zum Omen: Hier sind Schönheit und Schicksal an eine größere moralische und geschichtliche Abrechnung gebunden, die im Sturz der Kriegerkönige gipfeln wird.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse presents birth and beauty as morally charged signs within a larger cosmic narrative: individuals may embody a destined turning-point for an entire social order (here, the Kṣatriyas). It highlights the Mahābhārata theme that adharma accumulated in a ruling class can invite an inevitable corrective, announced through omens and prophecy.
A maiden is born, described as suśroṇī (graceful and beautiful). At her appearance, an incorporeal heavenly voice declares her name as Kṛṣṇā, praises her as foremost among women, and foretells that her manifestation is connected with the eventual destruction of the Kṣatriyas.