Shloka 1
संवरणस्य पतनं, सचिवोपचारः, वसिष्ठस्य सूर्योपगमनम्
Saṃvaraṇa’s Collapse, Ministerial Aid, and Vasiṣṭha’s Approach to Sūrya
भीप्स््नश्शा ह््य भीि४्ाधइन्जण एकषष्ट्यधिकशततमो< ध्याय: भीमसेनको राक्षसके पास भेजनेके विषयमें युधिष्ठिर और कुन्तीकी बातचीत वैशम्पायन उवाच करिष्य इति भीमेन प्रतिज्ञातेडथ भारत । आजम्मुस्ते ततः सर्वे भैक्षमादाय पाण्डवा:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! जब भीमसेनने यह प्रतिज्ञा कर ली कि “मैं इस कार्यको पूरा करूँगा', उसी समय पूर्वोक्त सब पाण्डव भिक्षा लेकर वहाँ आये
Vaiśampāyana uvāca | kariṣya iti Bhīmena pratijñāte ’tha Bhārata | ājagmus te tataḥ sarve bhaikṣam ādāya Pāṇḍavāḥ ||
Vaiśampāyana sprach: „O Nachkomme Bharatas (Janamejaya), als Bhīma gelobte: ‚Ich werde diese Aufgabe vollbringen‘, da kamen in eben diesem Augenblick alle Pāṇḍavas dorthin, die Almosen bei sich, die sie erlangt hatten.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of a vow (pratijñā): once Bhīma commits to a task, action follows immediately. It also reflects the Pāṇḍavas’ disciplined life of hardship—living on alms—showing steadiness in dharma even under constraint.
Vaiśampāyana narrates to King Janamejaya that after Bhīma promises to carry out the intended task, all the Pāṇḍavas arrive at the spot bringing the alms they have collected, setting the stage for the next development in the episode.